مي‌گن اگه كسي رو مسخره كني يا دستش بندازي ، به همون درد و مصيبتي گرفتار مي‌شي كه اون بنده خدا رو بخاطرش مسخره كردي ! يادمه يه بار وبلاگ دوستي رو كه دير به دير آپ‌دِيت مي‌كرد، مسخره كردم و گفتم كه "وبلاگت تعطيله". حالا كه خوب نيگاه مي‌كنم مي‌بينم تعطيل‌تر از اين سوگلي من توي دنياي مجازي يافت نمي‌شه.

راستش مدتي بود كه خلوت كرده بودم خلوتي بس طولاني ! بعد از اون مدتِ تقريباً خيلي طولاني همه چيز عوض شد كار و ساعت‌هاي كاري، ساعت‌هاي بيداري، ساعت‌هاي مطالعه كه روز به روز به حداقل‌اش مي‌رسه، ساعت خورد و خوراك و از همه چيز مهم‌تر و حياتي‌تر و  مبرم‌تر ساعت‌هاي لالايي كه بطور فجيعي عوض شده. خلاصه وقت ندارم و اين روزا بايد اول با منشي‌ام هماهنگ كنيد تا بتونيد دو ثانيه منو ملاقات كنيد  : )

يه مدت كه بگذره بيشتر خو مي‌گيرم و احتمال داره كه دوباره همه چيز به حالت طبيعي‌اش برگرده. چند وقت پيش آخرين جلسه‌ي  "LET'S GO 3"بود. قرار شده كه 9 خرداد امتحان باشه و بعد از اون ديگه نرم زبانكده و در يك كلام ديگه معلم نخواهم بود يا اگر هم معلم باشم يه معلم خونگي خواهم بود. از همين الان دلم واسه زبانكده و شاگردام يه ريزه شده! الان دقيقاً حس آخرين روزاي دانشگاه رو دارم كه بچه ها بخاطر اينكه ترم آخر بودم پارتي راه انداخته بودن اونم كجا ؟! خوابگاهِ بچه مثبت‌ها. هيچ وقت يادم نمي‌ره اون شب رو ...

يادمه غزل رفت و مُخ سرپرستِ خوابگاه رو زد و بعد از كلي مظلوم‌نمايي تونست سي‌دي‌پلير رو ببره تو اتاق سرپرستي . مريم و ساناز هم زحمت دعوت كردن بچه‌هاي خوابگاه رو كشيدن. نرگس هم مهمون افتخاري بود. دوست داشتم آسيه هم باشه ولي اون كه با حوريان بهشتي مي‌پريد و خيلي كم پيش ميومد كه لونه‌ي كور و كچلي همچون من منور كنه . خلاصه يه ربع بعد همه در حال زدن و ...

منم نامردي نكردم و مرد شدم ! گفتم نقش يه پسر جلف رو واسشون بازي كنم. با آي‌لاينر ته ريشِ پرفسوري كشيدم و يه دست لباس پسرونه جور كردم. تنها مشكل موي بلند بود كه اين‌طور خودم رو توجيه كردم كه موي بلند مختص دخترها نيست و پسرها نيز همه روزه با خُرد و كلان در جدالند تا از اين موهبت الهي استفاده بهينه كرده و البته اونها رو كف آرايشگاه نريزن و با حسرت به موهاي سربريده نگاه نكنن.

بازي كردنِ نقش پسر واسم زياد سخت نبود چون تويِ تئاتر سال پيش دانشگاهي نقش يه پسر رو به من داده بودن تا بازي كنم. اگر چه، هر چي زور مي‌زدم اِوا از آب در ميومد !

همه توي اتاق سرپرستي بودن جز من!

به شكل قافل‌گير كننده‌اي يه پسر خوشكل ماماني پريد وسط! يه سلام كردم به همه‌ي بانوان پاكدامن ايران‌زمين و البته بانوان كويت مقيم در خوابگاه. سرپرست مثل يه كوبوي (cowboy) كه زود دست به اسلحه مي‌شه، دست به  تلفن شد كه نگهبان رو صدا بزنه كه بياد منو جمع كنه! ولي متاسفانه زود تشخيص هويت داد . اون شب يكي دو ساعت همه شنگول و منگول و حبه‌ي انگور بودن. دروغ چرا به همه شماره دادم تا نقش‌م رو درست بازي كرده باشم( چه لذتِ كاذبي داره وقتي تلاشت براي شماره دادن به ثمر مي‌رسه )

با اينكه همه فهميده بودن كه اين پسره همون ايمان‌ه ولي بازم وقتي باشون حرف مي‌زدم رنگ عوض مي‌كردن و موقعي كه اونا با من حرف مي‌زدن تو حرفاشون ناز و ادا و عشوه و كرشمه موج مي‌زد . دليلش چي بود نمي‌دونم !! يعني اون ريش قلابي بود كه لطافت رو از من صلب كرده بود يا حركات مسخره‌م يا شايدم صدايي كه اون شب با خِشانت( خشونت) همراه بود ؟ البته آقايوني هم يافت مي‌شن كه حنجره‌هايي مثل فريدون فروغي و ناصر عبداللهي  ندارن و در يك كلوم ظرافت دارن !! ولي من دوست داشتم اون شب صدام، خشانت و رجولت و زمختي داشته باشه ... آخه من كه ديگه خوب مي‌دونستم جنس لطيف ميل به هر چيزي داره كه غير لطيفه !

اون شب پر بود از خنده و رقص و مسخره‌بازي و اداي اساتيد رو دراوردن و شماره الكي دادن و خداحافظي .

خداحافظي كردم و با اينكه از جَك و جونور مي‌ترسيدم توي راه پله‌هاي بالا پشت بوم نشستم و با اينكه روز بعدش ترجمه نوار و فيلم داشتم ( درسي كه استادش فوق‌العاده  سخت‌گيري مي كرد) تا خود صبح زار مي‌زدم! قيافه‌ام ديدني بود خدا رو شكر نصفه شب بود و گر نه مضحكه‌ي خاص و عام مي‌شدم.

هميشه دل كندن واسه‌م سخت بوده و هست!

خلاصه اينكه نمي‌تونم زبانكده و شاگردا رو فراموش كنم. دوست ندارم سينا و علي رو از ياد ببرم ، نمكِ و شيرين زبوني‌هاي سارينا و فاطمه و فردوس رو مگه مي‌تونم از ياد ببرم؛ يا صدف رو كه نمي‌دونم چطور مخم رو زد و شماره‌م رو گير اورد و اونم از اون به بعد بدجور تحويلم ‌گرفت،  يا مثلا زهرا كه ترجمه‌ي ترانه‌هاي انريكه ايگلِسيس رو ازم مي‌پرسيد و اون جمله‌اش كه گاهي از خجالت آبم مي‌كرد :

"teacher I die for your eyes" مي‌دونم خودشيريني مي كرد ولي براي من عقده‌اي همين خودشيريني هم خيلي معني داره.

مگه يادم مي‌ره روزي رو كه مليكا و پانته‌آ گير داده بودن اسمت چيه ؟! تيچر مامانت چي صدات مي‌كنه ؟!

خلاقيت ذهني من اون لحظه نم كشيده بوده و تنها چيزي كه تونستم بگم اين بود كه بگم : مامانم صدام مي‌كنه"دخترم"

اگه سنشون بالاتر بود زود اسم و فاميل و شماره شناسنامه و مشخصات ديگه‌آم رو مي‌دادم ولي كوچولوها زياد با خطوط قرمز آشنا نيستن و ممكنه خراب‌كاري كنن.

يادم نمي‌ره اولين حقوقم رو از همين زبانكده گرفتم؟! هوا باروني بود اونم وسط شهريور !

الان يك ماه و چند روزه كه به عنوان مترجم يه شركت ، ترجمه‌ي متون فني رو به همراه شغل شريف معلمي با هم انجام مي دم. هشت ساعت شركت و يكي دو ساعت هم تيچينگ! خيلي خسته مي‌شدم اونقدر كه سر كلاس خميازه‌ مي كشيدم !!!  از اونجايي كه وجدان كاري دارم و از مال حروم  بيزارم و اين روزا نمي‌تونم مثل قديما پرانرژي و شوخ و خلاق برم سر كلاس ، تصميم كبري گرفتم كه  ديگه زبانكده نرم و چند صباحي معلمي رو تعطيل كنم .

گاهي سرنوشت بازي‌هاي عجيبي با ما مي كنه جوري كه با اراده‌ي خودمون تصميم مي‌گيريم دوست‌داشتني‌ترين‌ها  رو كنار بذاريم تا نه به خودمون نه به ديگرون ضرري نرسه !